Blik in de backstage

Ook Sander liep in de backstage, op het podium en in de zaal met een camera. Hij schoot een paar plaatjes die een leuk inzicht geven van hoe het er in de backstage bij Kyteman aan toe gaat. Balletje trappen?

Had je nog te goed: een portie Pax, Rani en Omar

Voor en na het optreden deed ik nog een babbeltje met…

vocalist Omar Soulay

alt-violiste Rani Kumar

en MC Pax

Wat zij ervan vonden: De Morgen en De Standaard

De Morgen:

“Rond een uur of twaalf moest zelfs de grootste zuurpruim zich gewonnen geven. Toen zette de Nederlandse feestband Kyteman’s Hiphop Orkest – een vijftiental klassieke muzikanten aangevuld met een paar hyperenergieke rappers – de Singel alsnog in vuur en vlam.”

De Standaard:

“Of je zat voor de piepkleine lo-fi poëzietjes van Wolf rond het kampvuur, dat dan nadien oplaaide voor de symfonische jams en rondedansjes van het

Nederlandse Kyteman’s Hiphop Orkest.”

Foto’s door wannabes

Fotocollectief wannabes was ook present op De Nachten. Ik vind hun werk altijd erg sterk en ben behoorlijk in mijn nopjes met de schitterende foto’s door Wannabe Tim Broddin.

foto: wannabes

Wat zij ervan vonden: OOR.nl

Verslag van De Nachten op OOR.nl:
“Nu hoeven we in Nederland eigenlijk niet meer uit te leggen hoe speels, technisch sterk, frivool, krachtig en uitbundig dit orkest iedere Nederlands zaal en elk festival tot een bruisende feestende menigte weet om te turnen, dat ze daar ook hier in Antwerpen – ondanks de stoelen en het kunstzinnige karakter van het festival – in slagen, daar gaat toch die hoed (of baseballcap) met diep respect voor af. Wat een subliem optreden weer! En wat een vrolijkheid stralen alle twintig achter, naast en in de armen van deze onorthodoxe dirigent duikende orkestleden uit. Wat blijft het machtig om te zien dat iedereen (ook het voltallige publiek) uiteindelijk alles doet wat de meester zonder dat dirigeerstokje aangeeft. Dat er dan ook nog met kippenvel wordt afgesloten, in een om te janken zo mooie versie van Sorry, toont aan dat alleen dit optreden een gang naar De Nachten rechtvaardigt.”

Kyteman is blij

Kijk maar:

Het concert

Om middernacht is het zover en betreden Kyteman en zijn hiphop orkest het podium. Maar niet voordat er eerst nog eens goed gepraat wordt over de vorige shows. Wat kan er beter? Waar zat het mis? Colin leidt het gesprek en weet de vinger moeiteloos op zwakke plekken te leggen. De band neemt zich voor om zich volledig te geven, rekening houdend met en luisterend naar elkaar.

Drentelend, trappelend, springend of gewoon relaxed babbelend staat de groep achter de coulissen. Als de presentator in aantocht is, kruipt de bende nog eenmaal bijeen voor een laatste kleine dosis peptalk. En dan is het moment daar. Colin en enkele van zijn mannen pakken hun instrumenten en beginnen aan het instrumentale big band-achtige intro. De Kyteman-trein is vertrokken…

In de zaal zie ik steeds meer mensen shaken in hun stoel. Al snel staan de eerste durvers op van hun stoeltjes om te kunnen swingen. Tijdens U-Town University is er een duidelijk breekpunt. Band en publiek weten het al: het gaat goedkomen vanavond, de vibe is ok.

Na een indrukwekkende jam en She blew like Trumpets gebeurt datgene waar ik bijna niet van durfde te dromen: iédereen staat recht en danst mee. Indrukwekkend golvend gaan alle armen ritmisch op en neer. En daarna blijft iedereen ook fijn staan om écht te genieten van dit feestje. Want zoals met elk feestje is ook een Kyteman-feestje het leukst als je meedoet.

Als Kyteman afsluit met ‘Sorry’ staat iedereen nog altijd recht. Ik zie of hoor niemand praten: iedereen kijkt gefascineerd naar de jonge blazer. Het slotapplaus is niet van de lucht. En terecht.

Backstage habits

Aangekomen in de Singel installeert iedereen zich in de kleedkamers en de artiestenfoyer. Even is er het plan om met z’n allen naar de cinema te gaan voor het optreden, maar gezien de ligging van de schouwburg wordt dat idee snel van tafel geveegd. Er wordt wat rondgehangen, gelaptopped, gechilled en gepraat. Sex, politiek en geloof zijn enkele gespreksonderwerpen die ik voorbij heb horen komen. Oja, en David Hasselhoff. Verplichte kost zeker? Er zijn regelmatig boeiende conversaties en discussies tussen de bandleden. Ze lijken elkaar te willen stimuleren om samen wijzer te worden. Ja, het is me al snel duidelijk dat dit niet zomaar een band is. Deze groep mensen geeft echt om elkaar en er is een groot onderling respect. Machtig om te zien.

Terwijl ik verwoed filmpjes het internet op pomp, neem ik ook een kijkje op het podium tijdens de soundcheck. Een band met zo’n omvang heeft daar natuurlijk nogal wat werk aan, maar de soundcheck lijkt efficiënt en vlot te verlopen. Hier zie je er een klein stukje van:

ReaZun, Bram la Bam, Kyteman zelf en Morris Kliphuis aan het woord

Reazun (MC) en Bram la Bam (drummer):

Colin Benders (Kyteman zelf):

Morris Kliphuis (hoorn)

Meeting the band

Whaa, die Kyteman posse is supertof. Een stuk of 20 lachende gezichten verwelkomden me toen ik de bus aanhield. Heel fijn

Ze hielden er even een broodnodige pitstop. Ik sprak  er met Emily, de zus van Colin.